زنگ زدم خونه. مادر گفت: بابا توی اتاق زیر شیروانیه و داره توی چمدونهای پدر بزرگ رو میگرده تا چیزهای بدرد نخور رو دور بریزه. گوشی تلفن رو برد پیشش. فهمیدم پدر، حسابی گریه کرده چون هنوز صداش پر از بغض بود و می لرزید. نمیدونم چرا نتونستم حرف بزنم و قطع کردم. چیزی منو به سی سال پیش برد. به بالین پدربزرگ:

ده ساله بودم. پدر بزرگ به مرور، فلج کامل شده بود. دیگه تارهای صوتی اش هم از کار افتاده بودن. تنها ماهیچه های چشمش فعال بودن. پدرم و سه عموم، دور تختش  داشتن از تناقضهای انجیل صحبت میکردن. یکی از عموهام از حزب کمونیست می گفت و دستاوردهاش. عموهای دیگه سر تکون میدادن و به پدرم نگاه میکردن تا حرف  تاثیر گذاره آخر رو او بزنه.

 پدر بزرگ انگار کلافه بود. چشمش رو چرخوند. روی صورتم متمرکز شد و موند. غمی بزرگ و عمیق توی چشماش خونه کرده بود اما از لای اون لایه ی ضخیم غم، به سمت من، نوری از رویا و امید و مهر ساطع میشد. همون موقع مادر بزرگ زد زیره شیون و دوید وصیت نامه رو آورد. پدربزرگ نوشته بود جنازه شو ببرن "هایدلبرگ" و کنار قبر مادرش خاکش کنن. بعد نوشته بود که  کشیش "اتوتو" بیاد و  این فراز از انجیل رو بالای قبرش بخونه:  "... اگر فرزندان خود را بیش از من دوست بدارید، لایق من نیستید. اگر نخواهید صلیب خود را بردارید و از من پیروی کنید، لایق من نیستید... ای پدر! مالک آسمان و زمین! تو را سپاس میگویم که حقیقت را از کسانی که خود را دانا می پندارند، پنهان ساختی و آن را به کسانی که همچون کودکان ساده دلند آشکار نمودی..."

یادمه - اما- پدرم اصرار داشت که پدر بزرگ در آخرین لحظه ی زندگیش، بالاخره حزب رو باور کرده و دست از ایمان مسیحی اش شسته، پس بهتره همینجا کنار قبر شهدای جنبش دفن بشه، بی حضور هیچ کشیشی. میگفت دوستاش رو هم خبر می کنه که با هم کنار قبرش، سرود اینترناسیونال رو بخونن. عموها همه با سر تایید میکردن. مادر بزرگ فقط داشت گریه میکرد...

***********

دوباره زنگ زدم به پدر. التماسش کردم که چیزی رو دور نریزه. با هق هق گفت: نه پسرم! عوضش الان رفتم سراغ نوشته ها و یاداشتهای خودم و میخوام همه شون رو بسوزونم. داد زدم: تو رو خدا نه! منم میخوام یه روزی روی نوشته های تو اشک بریزم...

-------------------

پ. ن: این داستانک، پیوندهایی با چند خاطره ی گسسته ام دارد. برای آنکه کسی یا کسانی آنرا به خود نگیرند، فضای داستان را به سرزمین و تاریخ و فرهنگی دیگر برده ام... 

   کاملم ، میل به نقصان چه کنم

  لیک نیم آدمی( اشاره به مادرش ) آن جاست مرا        

چون سپردمش به یزدان چه کنم

      از خاقانی ایراد نمی گیرم که فرزند زمان خودش بوده و هفت هشت قرنی با ما فاصله دارد بلکه عملکردافرادی در جهان جدید قابل ایراد است که هنوز هم در مورد مرد و زن مثل خاقانی می اندیشند و این افراد متاسفانه شمارشان بسیار زیاد است .

دزدیده، چون جان، می‌روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی، ای رونق بستان من

چون می‌روی، بی‌من مرو؛ ای جان جان، بی‌تن مرو

وز چشم من بیرون مشو، ای شعله‌ی تابان من

هفت‌آسمان را بر درم وز هفت دریا بگذرم                                        "مولانا"

زنده‌باد اینترنت!  +    

شاید خود "دیوید واینر" هم که‌ درسال1999 اولین وبلاگ را می نوشت باور نمی کرد که‌ چندسال بعد ملیونها وب نوشت در جهان مجازی به‌ نوعی قدرت زبانی – نشانه‌ای تبدیل خواهند شد و روزانه‌ یا بهتر بگویم در هر ثانیه‌ خوانندگان را نوشته‌باران خواهند کرد .. حال این پدیده‌ را به‌فال نیک بگیریم یانه‌، چیزی از سرعت انتشار آنها کم نخواهد شد... وب نوشته‌ها همچنان جهان وانمود را در قلمرو مجازی خود خواهند داشت ... شاعران و نویسندگان نیز برای فرار از سانسور و دردسترس قراردادن هرچه‌ پیشتر نوشته‌های خود به‌ مخاطبان، مسلمااز این قافله‌ عقب نمانده‌ و نخواهند ماند. اما این شاید تنها ظاهر قضیه‌ است؛ ملیونها غیر شاعر و نویسنده‌ نیز خودرا نویسنده‌ و شاعر پنداشته‌ و از هر چه‌ نباید و باید مینویسند و اساسا شبه‌واقع چنان بر واقع مسلط گشته‌ که‌ بقول بودریار جداسازی واقع و غیرواقع ناممکن میگردد و این از دستاوردهای تکنولوژی در عصر پسامدرن است.. و قبلا این مقوله‌ توسط نویسندگان مکتب فرانکفورت(آدرنو و هورکهایمر) پیش بینی شده‌ بود؛

" تکنولوژی بی شک نقطه‌ اوج روند انتزاعی شدن رابطه‌ی انسانها با طبیعت و با یکدیگر است. در تکنولوژی مدرن همه‌ چیز بر حسب زبان کامپیوتر... بررسی، تحلیل و کنترل می شود... مبادله‌ی داده‌ها مبنای انتزاعی شدن جهان در نظام تکنولوژی مدرن است.."   تلنولوژی ذاتا عام و فرا گیر است و خصلتی خودکامه‌ و تام گرا(توتالیتر)دارد.1  

و البته‌ از مهمترین آسیبهای آن "   .. منفعل كردن مخاطب در برابر خواست رسانه از بين بردن فاصله هنر و زندگي و به تبع آن، رواج بيمارگونه رئاليسم در فرهنگ است. در قبال اين رئاليسم آبكي، مخاطبان همه واكنش هاي يكساني دارند كه ناشي از تجربه هاي سطحي مشترك زندگي روزمره است و به اين ترتيب است كه مرز هنر و زندگي از بين مي رود و براي درك هنر ديگر لازم نيست مخاطب چيزي بيش از ابتدايي ترين تجربيات زندگي روزمره را در اختيار داشته باشد. اين وحدت بخشيدن در سطح ديگري نيز اتفاق مي افتد: تمايز بنيادين بين هنر جدي و عامه پسند، در دوران مدرن از بين مي رود و همه چيز تحت كليتي واحد وحدت مي يابد. تمام انواع هنر به سرگرمي تبديل مي شود و از اين طريق تمايز بين كار جدي و اوقات فراغت كمرنگ مي شود. هنر امروز نياز به انديشيدن و تلاش براي درك آن ندارد، بيش از نود درصد فيلم ها را با يك بار ديدن مي توان كاملاً درك كرد، چرا كه آن چه در اين بين نقش اصلي را ايفا مي كند نه هنر كه سرگرمي است.
به هر حال، از ديد آدورنو و هوركهايمر صنعت فرهنگ سازي حرف آخر در عرصه فرهنگ عصر ماست. از نظر اين دو؛  مسئله اين نيست كه مردم از اين ايدئولوژي جديد لذت مي برند و با رضايت به آن تن مي دهند، مسئله اين است كه ديگر كسي توان مقاومت در برابر صنعت فرهنگسازي را ندارد..."2

اما آنجا که‌ شاعران، نویسندگان، هنرمندان و به‌ طور کلی روشنفکران  فضایی در جهان واقع؛ درعرصه‌ کتاب، روزنامه‌ و چاپ آثار خویش نیابند، چ فضایی مفیدتر از جهان مجازیی با ملیونها خواننده‌ معمولی، متوسط و حرفه‌ای.. کمترین دستاورد نیز میتواند حفظ آثار در برابر موش خوردگی!! و گردگرفتگی ودرنهایت نابودی متون هنری  باشد. مسلما همه‌ی شاعران و نویسندگان خواهان آنند کتابهایشان را در محیط اجتماعی خویش منتشر کنند اما در این اما و اگرهایی که‌ بر سر کتاب می رود چ فضایی بهتر از فضای مجازی .. اکنون کم نیستند روشنفکران، شاعران، نویسندگان و هنرمندانی که‌ ازاین دستاورد به‌ بهترین نحو استفاده‌ می کنند و صالح سوزنی نیز با انتشار بیش از ده‌ اثر دراین فضای مجازی و سه‌ وب نوشت ادبی دراین عرصه‌ فعال است ت ت.. امیدوارم روزی این کتابها در جهان واقع نیز به‌ دست خوانندگان خویش برسد . اما تا آن هنگام م م.. زنده‌ باد اینترنت!  

---------

1-       در باره‌ مضامین و ساختار "دیالکتیک رۆشنگری" – ارغنون – 11 -12

2-      از وب نوشت پیرامون نقد.  در مورد دیالکتیک روشنگری

+ له‌ وه‌ڵامی پرسیاری دۆستێدا نووسراوه‌ بۆ "سیروان"

 1)با یک چشم دیدن ،یک بعدی بودن ، یک کتابی بودن ، یک دنده بودن ، یک سویه نگری وبسیاری از یک ها و تک روی ها ریشه ی بسیاری از تفریق ها و تفرقه ها و دوگانگی هاست .

2) برخی از عرفا شیطان را به این جهت « اعور » کور می دانند که فقط یک چشم دارد و به بعد مادی انسان ها نظر دارد  و ابعاد دیگر وجودی آدمی را نادیده می گیرد . به قول مولوی « دیو آدم را نبیند غیر طین »

 (3 وایتهد البته به زبانی فلسفی از مغالطه ای نام می برد به عنوان « هیچ نیست مگر ....» که بر اساس این مغالطه و خطای اندیشگی بسیاری از انسان ها حقیقت را همان چیزهایی می دانند  که خود می بینند و لاغیر . مثلا می گویند ادبیات  چیزی نیست جز شعر و قس علی هذا. این افراد چنان گرفتار دام این مغالطه می شوند که حقیقت را فقط در ایده و عقیده و رشته و مکتب و کتاب و... خود می بینند.

(4ای کاش ما انسان ها می دانستیم وقتی که بر سر یک چیز تک روی و تندروی می کنیم داریم مغالطه می کنیم و شیطانی می اندیشیم و به دو گانگی ها دامن می زنیم . مصداق ها فراوان اند و خواننده ی فعال می تواند مصادیق را باز  تر و بارزتر نماید .

کتابم را محکم بر هم بستم به صورتش نگاهی انداختم و گله مند از او پرسیدم که چقدر باید فرمول حفظ کنم ؟چقدر باید در جستجوی جواب تمرین ها و مسائل آن باشم ؟چقدر باید اضطراب به دل راه دهم؟چقدر و چرا امتحان؟و اصلا چرا یادگیری علم؟و هزاران پرسشی که بی پاسخ ماند.

از خستگی به خواب رفتم در خواب مردی بلند بالا ،خوش چهره و نیرومند یافتم .رخسارش آشنا بود اما نامش را به یاد نمی آوردم.ناگاه به کتابی که در دست داشت نگاهی انداختم آری کتابش ((قانون)) بود.فهمیدم که او حکیم بزرگ ایران زمین ابن سینا است.به او سلامی کردم هنگامه که لب به سخن گشود از خانواده اش،آموزگاران و شاگردانش گفت و مرا نیز واداشت تا از فعالیت های پس از او بگویم چقدر از پیشرفت های پزشکی متعجب و شادمان گردید.

او را از فرستادن ماهواره ها در فضا ،شبیه سازی ها و هزاران فعالیت علمی دیگر با خبر ساختم و پس از مدتی تامل به او گفتم:در هر زمینه ای از علوم پیشرفت های چشمگیری صورت گرفته است پس دیگر به درس خواندن و حفظ صد ها فرمول و اثبات آنها و امتحان دادن و اضطراب فراوان چه نیازی است؟شما وهمکارانتان در محیط آزمایشگاه رشد یافتید هزاران آزمایش به دستتان انجام شد اما چرا من و دوستانم با محیط آزمایشگاه غریبه ایم؟چرا از لوله های آزمایش و هزاران محلول شیمیایی و رنگی فاصله گرفته ایم؟چرا هیچ گاه زیست را در محیط زیست نیاموختیم؟چرا ستارگاه دلتنگ چشمانمان اند؟چرا هر گاه به نقض قانون و یا فرمولی خرده گرفتیم هیچ گاه قانع نشدیم؟چرا جای مدار های الکتریکی فقط بر روی تخته ی سیاه و تنها توسط معلم رسم می شود؟من و دوستانم از حال خازن ها بی خبریم و تنها ولتاژ و انرژیشان را با گچ بر دل سیاه تابلو می نگاریم.آری گر چه در دوران ما از مکتب و فلک و هزاران سخت گیری دیگر خبری نیست ولی خوشا به حالتان در آن زمان شما اضطراب کنکور و هزاران آزمون آزمایشی دیگر را نداشتید.

اما ای ابن سینا برخیز و ببین که چگونه دوستان من در کام کتاب ها فرورفته اند و به بهای قبول شدن در رشته و دانشگاه مورد نظر خود از زندگی و خانواده فاصله گرفته اند.هنگامی که برخاستی به دبیرستان ها نیز سری بزن بنگر که چقدر نشاط و شادی کم شده کسی دیگر صدای هیاهو و شادی و شوق را در زنگ های تفریح نمی شنود.آری گرچه فعالیت های فراوانی در جهت تربیت بدنی در مقاطع دبستان و راهنمایی صورت گرفته اما دستان من و دوستانم خسته است پاهایمان دیگر توان فعالیت ندارد.ساختمان مدارس بلند اما کوچک است دیگر خبری از حیاط های وسیع و بزرگ نیست .گردش های علمی و فرهنگی دیگر جایی در برنامه آموزشی ندارد یا وجودشان کم رنگ شده است.آری دلمان برای معلمان خندان تنگ است………

او تمام حرف هایم را با صبر و شکیبایی شنید و گفت:چشمان پر فروغت از آینده ای زیباتر خبر می دهدآری گرچه بسیاری از علوم کشف و شناخته شده اما بدان که مسیر علم آموزی پایانی ندارد آیا در کنار همه ی این پرسش ها از خود پرسیده ای که آمدنت بهر چه بود؟بهر خدمت به خلق و عشق به وطن .بدان که زندگی خوب زاینده ی تفکر خوب است و آگاه باش که دستانت بسیار تواناست تمام عنصر ها آماده ی ترکیب اند و آزمایشگاه شور تو و دوستانت را می طلبند.

پس برخاستم رو به سوی سیمای امیدوارش کردم و گفتم :ای عالم طب به تو قول می دهم که من و دوستانم کاری کنیم تا دیوار تمام کلاس ها فرو بریزد تا زیست را در محیط زیست ،شیمی و فیزیک را در محیط آزمایشگاه و طبیعت مطالعه کنیم.دیگر تن هایمان خسته و هیچ دانش آموزی از زنگ های ورزش گریزان نباشد.در زمینه ی کنکور و مسائل مرتبط با آن نیز فعالیت هایی می کنیم تا هر توانمندی با توجه به علاقه مندی هایش در رشته ی مورد نظر خود تحصیل کند.محیطی را به وجود آوریم تا فرمول ها به دست ما و از  ذهن ما نشات گیرند.معلمان خندان –توانا-منظبت –پاک و منظم بر سر کلاس ها حاضر شوند مهارت های زندگی بیاموزند وجامعه برای تحصیلات هر فرد برنامه ریزی کند.

منبع: سایت ناظم سرا به قلم خانم معتمدی

این روزها که به برگزاری کنکور سراسری نزدیک می شویم هرروز و هر لحظه بر استرس و اضطراب دانش آموزان افزوده می شود.بی آن که سودی داشته باشدخلاقیت دانش آموزان ما نابود می کند

مشکل اینجاست که نه در نظام آموزشی ما ٬نه در برنامه های تلویزیونی ونه درخانواده٬ هیچ جایی برای مدیریت زمان و آموزش مهارت های زندگی ٬وجود ندارد .واقعاْیاد نگرفتیم چگونه٬کجا وبر چه اساس و روشی آن چه را که در سالیان قبل آموخته ایم٬درمسیر زندگی ورفع گره های زندگی٬به کار بریم .نمی خواهم ونمی دانم !نسخه ای برای غلبه بر استرس بپیچم.اما از این که نوجوانان و جوانان ما به جای ارتقای اندیشه های علمی و تمرکز بر اهداف بزرگ آینده ٬افکارشان همواره حول مبارزه وشکست غولی به نام "کنکور" می چرخد!!درشگفت ومتاسفم.

کاش می شد آموزش مهارت های زندگی در همه ی زمینه ها برای بهتر زیستن و کاهش آمار جرم و خشونت و طلاق و...در راس برنامه های جدید آموزش وپرورش قرار می گرفت.ودرسند وچشم انداز جدید تدوین شده بر این اصول ومهارت ها٬خارج از شعار ٬ودرعمل٬تکیه ی بیشتری می شد ....

چند روش ساده را برای کاهش استرس در ادامه بخوانید ...